Ο χρυσός της Βενεζουέλας στο Λονδίνο, και ένα ερώτημα που μετά τον σεισμό, γίνεται ακόμη ποιο βαρύ.

Όταν μία χώρα μετράει νεκρούς, κατεστραμμένα σπίτια και δισεκατομμύρια σε ζημιές, μπορεί ο δικός της εθνικός πλούτος να παραμένει εγκλωβισμένος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά;

Η Βενεζουέλα προσπαθεί να σταθεί ξανά όρθια μετά τους δύο καταστροφικούς σεισμούς της 24 Ιουνίου 2026.

Η παγκόσμια τράπεζα εκτιμά τις άμεσες φυσικές ζημιές στα 19,6 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το κόστος της ανοικοδόμησης, εφόσον συνυπολογήσουν και τις ανάγκες βελτίωσης, και η ενίσχυση των υποδομών, μπορεί να φτάσει και τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πίσω από τους αριθμούς, υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες που έχασαν τα σπίτια τους, νοσοκομεία που πιέζονται, παιδιά χωρίς ασφαλή πρόσβαση στο νερό, στέγη και βασικές ανάγκες.

1,8 εκατομμύρια άνθρωποι, που 680.000 παιδιά χρειάζονταν ανθρωπιστική βοήθεια, και την ίδια στιγμή ένα σημαντικό μέρος του χρυσού της Βενεζουέλας βρίσκεται στο Λονδίνο.

Σήμερα όμως το θέμα αποκτά μια διαφορετική διάσταση,

Όχι μονο πολιτική

Όχι μόνο νομική

Αλλά καθαρά ανθρωπιστική.

Ο χρυσός δεν ανήκει σε έναν πρόεδρο, δεν ανήκει σε μια κυβέρνηση, δεν ανήκει σε καμία πολιτική παράταξη, και φυσικά δεν ανήκει στην χώρα που τον φυλάσσει. Είναι μέρος των εθνικών αποθεμάτων της Βενεζουέλας και στην ουσία αποτελεί πλούτο του λαού της.

Πρέπει σήμερα κιόλας να τεθεί ένα σοβαρό ερώτημα προς την Βρετανία και την διεθνή κοινότητα, έχετε το δικαίωμα να κρατάτε τον πλούτο μιας χώρας μόνο και μόνο για κάποια δικαστική διαμάχη ετών;

Η Βρετανία πάντα λειτουργούσε θεσμικά, βεβαίως υπάρχουν νομικά προβλήματα, δεν μπορεί να αγνοήσει τις δικαστικές αποφάσεις και το διεθνές δίκαιο, αλλά μπορεί να εργαστεί με τους διεθνής οργανισμούς, ώστε ο πλούτος της Βενεζουέλας, με εγγυήσεις, να υπηρετήσει εκείνους που πραγματικά ανήκει, τους ανθρώπους της Βενεζουέλας.